Stichting WoonSaem

De gemeentelijke dienst Onderzoek & Statistiek (O&S) schetst in een nieuw rapport een toekomstbeeld van de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo). Op basis van die wet kunnen ouderen hulp en ondersteuning krijgen om zo lang mogelijk zelfstandig thuis te wonen. Denk aan huishoudelijke hulp of aanpassingen aan de woning, zoals een traplift en vergoeding voor een scootmobiel. Momenteel maken 64.000 Amsterdammers gebruik van een Wmo-voorziening, zo’n 7 procent van alle inwoners. En dat worden er alleen maar meer. Eind 2024 woonden er 126.500 mensen van 65 jaar of ouder in Amsterdam. Naar verwachting stijgt dit in 2050 naar 189.000. Het grootste deel daarvan woont thuis, vaak alleen. Steeds vaker zijn dat ouderen met een migratieachtergrond of een laag inkomen. Ook is er sprake van ‘dubbele vergrijzing’: binnen de groep ouderen neemt het aandeel 85-plussers toe. Die zijn vaker hulp behoevend. Dat betekent dat de vraag naar steun vanuit de Wmo toeneemt, terwijl het aanbod afneemt. De vraagt groeit door een aantal factoren: vergrijzing, meer ouderen met gezondheids problemen, minder mantelzorgers en een beperkte doorstroming op de woningmarkt. Daar staat tegenover dat er minder geld be schikbaar is voor de Wmo om aan de groeiende vraag te voldoen, er personeelstekorten zijn in de zorg en er blijvende krapte is op de woning markt, waarbij niet alle woningen geschikt zijn om oud in te worden.

Lees meer op: https://www.parool.nl/amsterdam/hulp-voor-ouderen-door-vergrijzing-onder-druk-zo-kan-amsterdam-ervoor-zorgen-dat-zij-thuis-kunnen-blijven-wonen~b7191f38/

In 2050 heeft meer dan de helft van de Amsterdamse 65-plussers een migratieachtergrond. Daar bereiden we ons nog onvoldoende op voor. De overheid wil dat ouderen langer thuis wonen en heeft daarbij een modeloudere voor ogen: vitaal, goed geïnformeerd, taalvaardig en 
ver vooruitkijkend. Veel ouderen met een migratieachtergrond passen niet in dat plaatje. 
Wie door de stad loopt, ziet hoe de eerste generaties migranten inmiddels zelf opa en oma zijn. Thuis wordt de zorg vaak in eigen kring georganiseerd: kinderen die meegaan naar het 
ziekenhuis, buren die maaltijden maken, familie die waakt. Dat is een stille kracht van de stad, maar ook een signaal dat de bestaande voorzieningen onvoldoende aansluiten op wat deze ouderen nodig hebben. 

Zorgen over het ouder worden zijn niet voorbehouden aan ouderen met een 
migratieachtergrond. Een steile trap is gevaarlijk voor iedereen die slecht ter been raakt, en eenzaamheid is niet gebonden aan afkomst. Juist daarom is het verleidelijk om te zeggen: laten we geen onderscheid maken. 

Lees meer op : Opinie: ‘Ouderen met een migratieachtergrond passen niet in het plaatje van de huidige zorg – laten we meer naar ze luisteren’ | Het Parool

(Dit artikel is een ingezonden bijdrage, geschreven door Assia Nait Kassi en Pieter 
Hilhorst. Zij zijn onderzoekers bij het Ben Sajet Centrum en auteurs van 
het rapport: Een plek onder de zon. Hoe Amsterdamse ouderen met een 
migratieachtergrond willen wonen en zorgen. Hilhorst is ook oud-wethouder in 
Amsterdam namens PvdA. )

Zorgondernemer Yilmaz Çoban begint een zorgboerderij voor Marokkaanse en Turkse ouderen die niet meer zelfstandig kunnen wonen. Hij heeft voor 1,2 miljoen euro de voormalige zorgboerderij van ‘s-Heeren Loo aan de Golsteinseweg in Middelburg gekocht. De boerderij staat pal naast de plek waar Skaeve Huse komen.

Volgens Çoban wordt het de eerste zorgvoorziening in Zeeland die speciaal bedoeld is voor gastarbeiders die begin jaren zeventig vanuit Marokko en Turkije naar Nederland kwamen. Hij zag bij zijn eigen ouders hoe belangrijk het is dat deze mensen zorg krijgen die bij hun cultuur past.

"Wij bieden zorg met persoonlijke aandacht”, zegt Çoban. „Daarbij houden we rekening met gewoontes, taal en normen en waarden van onze cliënten. De eerste generatie gastarbeiders komt op een leeftijd dat ze niet altijd meer zelfstandig kunnen wonen. Ze hebben een plek nodig waar ze zich vertrouwd en thuis voelen.”

Lees meer op: Nieuwe zorgboerderij voor Turkse en Marokkaanse ouderen, naast locatie voor Skaeve Huse in Middelburg | Regio | PZC.nl

Toen Ouafae Karimi klein was en haar oma ziek werd, begreep ze niet waarom zij niet herstelde. Ze was toch naar de dokter geweest? Dan hoor je toch beter te worden? Maar haar oma genas niet. Op dat moment nam Karimi zich voor: later zal ik alle mensen beter maken. Thuis begon ze met doktertje spelen.

“Fast forward,” zegt Karimi, vanuit haar kliniek in het oude Slotervaartziekenhuis in Amsterdam Nieuw-West. “Dan kom je toch bedrogen uit.” Ze glimlacht en slaat haar handen ineen. “Als medisch specialist ontdek je dat je lang niet iedereen beter kunt maken. Wat wél kan, is echt luisteren en samen tot een behandelplan komen dat niet alleen medisch klopt, maar ook draagbaar is voor de patiënt en de familie.”

Drie jaar geleden richtte Karimi, internist-ouderengeneeskunde en infectioloog, de Ouderenkliniek op. De kliniek is voor alle ouderen, maar heeft bijzondere aandacht voor ouderen met een migratieachtergrond, zoals haar eigen Marokkaanse oma. “Goede zorg gaat niet alleen over de juiste diagnose,” zegt ze. “Het gaat ook over taal, cultuur én vertrouwen, zodat iedereen zich begrepen en gezien voelt.”

Lees meer op: https://www.parool.nl/amsterdam/ouafae-karimi-50-richtte-een-kliniek-op-voor-ouderen-met-een-migratieachtergrond-ik-wil-dat-zij-zich-gezien-voelen-niet-als-dossier-maar-als-mens~b102c036/